چرا ارزها به کشور برنمیگردد؟
صادرکنندگان یارانه ای با ادعای بازار آزاد از بازگشت 96 میلیارد دلار ارز خودداری می کنند. وجوهی که از جیب تک تک شهروندان پرداخت می شود.
یادداشت مهمان، سید محسن موتورچی – کارشناس اقتصاد: ج اختلافات در بازگشت ارز صادراتی، گروهی از صادرکنندگان بزرگ پشت سر گذاشتند حفاری بازار آزاد و مخالفت با قیمت گذاری دستوری پنهان است و با ادعای اینکه ارز برای ماست از تزریق آن به چرخه رسمی خودداری می کنند. این جمله شاید در اقتصاد رقابتی و شفاف معتبر باشد، اما در شرایط اقتصاد ایران بیشتر شبیه شوخی است. طنز ماجرا از این قرار است که همین مدعیان بازار آزاد، در مرحله فروش و کسب دلار، تمام امپراطوری تولیدی خود را بر آن بنا می کنند. تجویزی ترین و بیشترین یارانه اقتصاد ممکن ساختمان انجام داده اند
آنها هیچ شکایتی از قیمت گذاری اجباری و مداخله دولت ندارند، زمانی که برق و گاز را با قیمت های بسیار پایین و نیروی کار ماهر با دستمزدی در حدود 120 دلار، معادل دستمزد دو روز در اروپا دریافت می کنند. اما لحظه چرخش وقتی نوبت به بازگرداندن محصول نهایی آن اجاره هنگفت می رسد، یعنی. دلار صادر می کنند، ناگهان لیبرال می شوند و قیمت های جهانی را می طلبند. هزینه هایشان را ریالی و یارانه می دهند اما درآمدشان را دلار و آزادی می خواهند.
لازم به ذکر است که 96 میلیارد دلاری که به چرخه ارزی کشور بازنگشت، پول شخصی این افراد نبود، بلکه شکل کاهش یافته و دگرگون شده میلیاردها دلار یارانه انرژی، آب کمیاب و منابع ملی بود که از جیب تک تک شهروندان پرداخت می شد. این ارز را قفل کنید خارج یا آن را به قیمت های سوداگرانه بفروشید، در واقع صادرات یارانه ملی به نفع اقلیت خاصی است.
اگر صادرکننده ای ادعا کند ارز متعلق به اوست و می خواهد آن را به نرخ بازار آزاد بفروشد، باید گاز، برق و نیروی کار خود را نیز به نرخ بین المللی و آزاد خریداری کند. نمی توان از توده یارانه ای فقرا تغذیه کرد و محصول را به قیمت نیویورک فروخت. تا زمانی که این چرخه معیوب ادامه دارد نباید انتظار حل بحران های ارزی در کشور را داشته باشیم.